Do układania płytek na starej glazurze wybierz klej klasy C2TE S1 albo C2TE S2 zgodny z PN-EN 12004. Zwykły klej C1 może nie zapewnić wystarczającej przyczepności do gładkiej, nienasiąkliwej ceramiki. Sama zaprawa nie wystarczy jednak bez przygotowania podłoża – stare płytki muszą być stabilne, czyste i pozbawione tłustych osadów.
Jaki klej do płytek na płytki?
Stara glazura jest podłożem trudnym, ponieważ zwykle ma szkliwioną, gładką i bardzo słabo nasiąkliwą powierzchnię. Klej nie może więc liczyć na wchłanianie wody przez podłoże, jak ma to miejsce przy niektórych tynkach czy jastrychach.
Do takiego zastosowania potrzebna jest zaprawa o podwyższonej przyczepności C2 oraz zdolności do przenoszenia odkształceń, oznaczonej symbolem S1 lub S2. Klasa S1 jest zwykle wystarczająca w typowych wnętrzach, natomiast S2 zapewnia większą odkształcalność tam, gdzie występują większe naprężenia. Dotyczy to między innymi dużych formatów, ogrzewania podłogowego lub podłoży narażonych na zmiany temperatury.
Nie wybieraj kleju wyłącznie na podstawie określenia „elastyczny” na froncie opakowania. Sprawdź pełne oznaczenie klasy. Do metody płytka na płytkę szukaj przede wszystkim zapisu C2TE S1 lub C2TE S2, a następnie upewnij się w karcie technicznej, że produkt jest przeznaczony na podłoża niechłonne i do planowanego rodzaju płytek.
Co oznaczają symbole na opakowaniu kleju?
Oznaczenia wynikające z normy PN-EN 12004 opisują najważniejsze właściwości zaprawy. Ich znaczenie w przypadku klejenia nowej ceramiki na starej warstwie przedstawia tabela:
| Symbol | Nazwa | Znaczenie praktyczne przy metodzie płytka na płytkę |
|---|---|---|
| C2 | Podwyższona przyczepność | Ułatwia trwałe połączenie z gładką i nienasiąkliwą powierzchnią starej ceramiki. |
| T | Zmniejszony spływ | Pomaga utrzymać płytkę na miejscu, szczególnie podczas klejenia na ścianie. |
| E | Wydłużony czas otwarty | Pozwala dłużej korygować położenie płytki po rozprowadzeniu zaprawy. |
| S1 | Odkształcalność | Kompensuje mikroruchy i naprężenia między starą warstwą a nową okładziną. |
| S2 | Wysoka odkształcalność | Zapewnia większy zakres pracy kleju w bardziej wymagających warunkach. |
Litera C oznacza klej cementowy. Różnica między C1 i C2 dotyczy między innymi wymaganej przyczepności. Przy starych płytkach wybór C2 ogranicza ryzyko odspajania się nowej okładziny, ale nie zastępuje prawidłowego oczyszczenia i przygotowania powierzchni.
Symbole S1 i S2 odnoszą się do odkształcalności. Elastyczna warstwa kleju może przejąć część naprężeń powstających wskutek pracy podłoża, zmian temperatury lub rozszerzalności różnych materiałów. Nie oznacza to jednak, że klej naprawi luźne albo popękane płytki.
Jak przygotować stare płytki?
Przed klejeniem trzeba ocenić nie tylko samą powierzchnię, lecz także całe istniejące mocowanie. Nowa warstwa obciąży starą, dlatego podłoże musi być stabilne w każdym miejscu:
- Stabilność – opukaj płytki. Głuchy dźwięk może oznaczać pustkę pod okładziną lub odspojenie. Takie elementy trzeba usunąć, a ubytki naprawić.
- Czystość – zmyj tłuszcz, osad z mydła, kamień i pozostałości detergentów. Po myciu powierzchnię dokładnie spłucz i wysusz.
- Równość – usuń luźne fragmenty i wyrównaj ubytki. Klej nie powinien służyć do naprawiania niestabilnego podłoża.
- Stan spoin – wykruszone lub zawilgocone fugi trzeba naprawić, aby nie osłabiały nowej warstwy.
Gładką powierzchnię można dodatkowo zmatowić papierem ściernym lub odpowiednim narzędziem mechanicznym, a następnie dokładnie odpylić. Nie trzeba usuwać całej warstwy szkliwa, lecz należy zwiększyć przyczepność i usunąć pozostały pył.
Grunt sczepny czy klej żelowy?
Przy tradycyjnych klejach stosuje się zwykle grunt sczepny, często z dodatkiem kruszywa kwarcowego. Tworzy on chropowatą warstwę pośrednią, do której zaprawa może lepiej przylegać. Preparat należy nanieść zgodnie z kartą techniczną i odczekać do pełnego wyschnięcia. Przykładem produktu tego typu jest GRUNTOBET 310, a wśród innych preparatów przeznaczonych do trudnych, niechłonnych podłoży znajdują się Atlas Grunto-Plast, Ceresit CN 94 i Mapei Eco Prim Grip.
Alternatywą może być klej żelowy, jeśli jego karta techniczna dopuszcza aplikację bez wcześniejszego gruntowania. Tego typu zaprawy są opracowane tak, aby dobrze rozprowadzały się po gładkiej ceramice i utrzymywały przyczepność bez klasycznego mostka adhezyjnego. Przykładem jest Kerakoll H40 Bez Limitów. Brak gruntowania nie zwalnia jednak z mycia, odtłuszczania i sprawdzenia stabilności starej okładziny.
Jeżeli płytki poruszają się, odpadają albo wydają głuchy dźwięk, żadna zaprawa ani grunt nie zapewni trwałego efektu. W takim miejscu trzeba usunąć wadliwy element i naprawić podłoże. Gdy luźnych płytek jest dużo, bezpieczniej zrezygnować z układania na starej warstwie i skonsultować zakres prac z glazurnikiem.
Jak przebiega klejenie płytki na płytkę?
Przygotowanie i aplikację wykonaj w takiej kolejności:
- Sprawdź stabilność starej glazury oraz stan fug, a luźne elementy usuń.
- Umyj, odtłuść, wysusz i w razie potrzeby zmatów powierzchnię, po czym usuń pył.
- Zastosuj grunt sczepny, jeśli wymaga tego wybrany klej. Przy kleju żelowym pomiń ten etap tylko wtedy, gdy producent wyraźnie na to pozwala.
- Rozprowadź klej pacą zębatą, przestrzegając zaleceń dotyczących grubości warstwy.
- Przy dużych płytkach nanieś cienką warstwę zaprawy także na ich spód, czyli zastosuj metodę podwójnego smarowania.
Nową okładzinę dociskaj i lekko przesuwaj, aby zaprawa dokładnie pokryła obie powierzchnie. Przy dużych formatach szczególnie ważne jest ograniczenie pustek pod płytką. Poziom podłogi lub ściany zwiększy się o grubość nowej płytki i warstwy kleju, dlatego przed rozpoczęciem prac sprawdź między innymi prześwit pod drzwiami i połączenie z sąsiednimi pomieszczeniami.
Do klejenia płytek na starej glazurze wybierz więc nie zwykłą zaprawę C1, lecz produkt o potwierdzonych parametrach C2TE S1 lub C2TE S2. Trwałość zależy jednak w takim samym stopniu od kontroli starego podłoża, odtłuszczenia i zastosowania właściwego systemu przygotowania powierzchni.
