Gres szkliwiony to płytka gresowa pokryta warstwą szkliwa, która po wypaleniu tworzy szczelną powłokę ochronną. Dzięki niej materiał łączy niską nasiąkliwość i łatwe czyszczenie z dużym wyborem wzorów, kolorów oraz wykończeń.
Jak powstaje gres szkliwiony?
Gres produkuje się z mieszanki surowców mineralnych, między innymi glin, kaolinu, piasku kwarcowego i skaleni. Masa jest prasowana pod wysokim ciśnieniem, a następnie wypalana w temperaturze przekraczającej 1200°C. Powstaje w ten sposób twardy, nisko nasiąkliwy czerep płytki.
W przypadku gresu szkliwionego na wypalony lub uformowany czerep nanosi się warstwę szkliwa z barwnikami i dodatkami nadającymi powierzchni określony wygląd. Ponowne wypalenie sprawia, że szkliwo stapia się z podłożem. Tworzy wtedy szczelną barierę, która ogranicza wnikanie wody, tłuszczu, zabrudzeń i środków chemicznych.
Warstwa szkliwa pełni jednocześnie funkcję ochronną i dekoracyjną. Może mieć wykończenie matowe, satynowe albo połyskliwe, a także imitować drewno, kamień, beton czy marmur. Niska nasiąkliwość gresu wynosi zwykle poniżej 3%, ale dokładny parametr należy sprawdzić w dokumentacji konkretnego produktu.
Gres szkliwiony nie wymaga impregnacji. Powierzchnia jest zamknięta, dlatego płyny i plamy nie wnikają łatwo w strukturę płytki. Wystarcza regularne mycie środkiem przeznaczonym do płytek ceramicznych. Nie oznacza to jednak pełnej odporności na uszkodzenia. Mocne uderzenie może odprysnąć warstwę szkliwa, a uszkodzenie będzie wtedy widoczne bardziej niż na płytce jednorodnej w całym przekroju.
Gres szkliwiony, polerowany i techniczny – czym się różnią?
Gres techniczny jest nieszkliwiony i ma jednolitą strukturę. Gres polerowany opisuje natomiast sposób wykończenia powierzchni, a nie całkowicie odrębny rodzaj materiału. Polerowaniu może zostać poddany także gres szkliwiony, dlatego określenia te nie są przeciwieństwami.
| Typ gresu | Impregnacja | Odporność na plamy | Zastosowanie |
|---|---|---|---|
| Gres szkliwiony | Zwykle nie jest potrzebna | Wysoka | Kuchnia, łazienka, salon, przedpokój, wybrane tarasy |
| Gres polerowany | Często zalecana | Mniejsza, zwłaszcza po polerowaniu | Salon i reprezentacyjne wnętrza o umiarkowanym ruchu |
| Gres techniczny | Zależnie od powierzchni, często wskazana | Wysoka, choć chropowata faktura może zatrzymywać brud | Garaż, warsztat, ciągi komunikacyjne, intensywnie użytkowane obiekty |
Gres techniczny lepiej znosi intensywne obciążenia mechaniczne, ponieważ ewentualne zarysowanie lub ubytek nie odsłania kontrastowej warstwy dekoracyjnej. Gres szkliwiony wygrywa natomiast różnorodnością wzorów i łatwiejszym usuwaniem zabrudzeń. Wybór zależy więc od miejsca, natężenia ruchu oraz ryzyka uderzeń.
Gdzie stosować gres szkliwiony?
Ten rodzaj płytek dobrze sprawdza się wszędzie tam, gdzie liczy się łatwe czyszczenie, odporność na wilgoć i wygląd powierzchni. Przed zakupem trzeba jednak sprawdzić także klasę antypoślizgowości. Oznaczenie R opisuje zachowanie płytki w warunkach określonych badaniem, dlatego sama informacja o szkliwieniu nie wystarcza do oceny bezpieczeństwa.
Najczęstsze zastosowania gresu szkliwionego obejmują:
- Kuchnia – szczelna powierzchnia ułatwia usuwanie tłuszczu, okruszków i resztek jedzenia. Na podłogę warto wybierać wariant o antypoślizgowości co najmniej R10.
- Łazienka – gres jest odporny na wilgoć i prosty w czyszczeniu, ale na podłodze trzeba zwrócić szczególną uwagę na przyczepność, zwłaszcza po zmoczeniu.
- Salon i przedpokój – sprawdzą się matowe, satynowe i połyskliwe wzory, o ile ich parametry odpowiadają intensywności ruchu.
- Taras i balkon – można stosować gres szkliwiony przeznaczony na zewnątrz, pod warunkiem potwierdzonej mrozoodporności, niskiej nasiąkliwości i wysokiej antypoślizgowości.
- Garaż lub warsztat – przy dużym ryzyku uderzeń, ścierania i obciążenia lepszym wyborem bywa gres techniczny, barwiony w masie.
W przypadku tarasu nie należy kierować się wyłącznie wzorem płytki. Powierzchnia powinna być przystosowana do warunków zewnętrznych, a oznaczenie antypoślizgowości musi odpowiadać poziomowi wilgoci i sposobowi użytkowania. W materiałach przeznaczonych do stref szczególnie narażonych na wodę często spotyka się klasy R12 lub R13, lecz zawsze trzeba sprawdzić kartę konkretnego produktu.
Do codziennej pielęgnacji wystarczy odkurzanie lub zamiatanie oraz mycie wodą z łagodnym detergentem. Agresywne środki i szorstkie akcesoria mogą z czasem zmatowić powierzchnię, zwłaszcza w przypadku płytek z delikatnym wykończeniem.
Szkliwienie a rektyfikacja – to nie to samo
Szkliwienie dotyczy powierzchni płytki – odpowiada za jej wygląd, szczelność i ochronę przed plamami. Rektyfikacja dotyczy krawędzi. Po mechanicznym docięciu są one równe i ustawione pod kątem prostym, co ułatwia zachowanie regularnych spoin i pozwala zastosować wąską fugę, zgodną z zaleceniami producenta.
Jedna płytka może być jednocześnie szkliwiona i rektyfikowana. Te parametry opisują dwie różne cechy i nie powinny być ze sobą utożsamiane.
Co sprawdzić przed zakupem?
Na opakowaniu lub w karcie technicznej sprawdź przede wszystkim następujące parametry:
- Klasa ścieralności PEI – dobierz ją do natężenia ruchu i miejsca montażu. Wyższa klasa jest potrzebna tam, gdzie podłoga będzie intensywnie użytkowana.
- Klasa antypoślizgowości R – ma znaczenie w kuchni, łazience, strefie wejściowej i na tarasie, czyli wszędzie tam, gdzie powierzchnia może zostać zmoczona.
- Mrozoodporność – jest konieczna przy zastosowaniu na balkonie, tarasie, schodach zewnętrznych lub innym miejscu narażonym na cykle zamarzania i rozmrażania.
- Przeznaczenie produktu – upewnij się, że płytka nadaje się na podłogę, a nie wyłącznie na ścianę, oraz że producent dopuszcza użycie na zewnątrz.
Do mieszkania gres szkliwiony będzie zwykle dobrym wyborem, gdy priorytetem są łatwe czyszczenie, odporność na plamy i szeroki wybór wzorów. Do garażu, warsztatu albo bardzo intensywnie użytkowanej przestrzeni lepiej rozważyć gres techniczny, którego jednolita struktura ogranicza widoczność uszkodzeń.
